Can Ataklı

Sanayi Bakanı Nihat Ergün hükümetin yeni bakanlarından. Daha önce AKP Genel Başkan Yardımcısı olarak televizyonlarda görüyorduk.

Biliyorsunuz AKP’den herkes ekranlara çıkamıyor. Parti görüşünü savunsa bile Genel Başkan Tayyip Erdoğan’ın izin vermediği hiçbir milletvekili bırakın ekranlara çıkmayı, bir sivil toplum örgütünde konuşma bile yapamıyor.

Parti demokrasisinden ve yönetimin demokrasiye çok bağlı olmasından kaynaklanıyor bu herhalde.

Bu notları yazmamın nedeni şu; demek ki Tayyip Erdoğan Nihat Ergün’ü beğeniyor, daha önemlisi bir “kazaya uğramayacağını” biliyor, izin verilenin dışında bir tek cümle bile sarfetmeyeceğine inanıyordu.

Sonunda kendisini bakan da yaptı. Üstelik iş dünyası ile çok yakından ilgili bir bakanlık olan Sanayi Bakanlığı koltuğuna oturdu Nihat Ergün.

Sanayi Bakanı Çin’in Uygur Türkleri’ne yönelik vahşi saldırıları üzerine heyecanlanıp hangi bakanlıkta olduğunu unutarak “Çin mallarına boykot uygulayalım” deyiverdi.

Org. İlker Başbuğ’un Genelkurmay Başkanı olmasıyla birlikte asker-sivil ilişkileri bir ölçüde yoluna girmiş gibi görünüyordu. Yıllar sonra devletin kurumları arasında oluşmaya başlayan mutabakat Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’e Kürt sorununun çözümü için tarihi bir fırsat yakalandığı ilhamını bile vermişti. Demek ki bu görüntü aldatıcıymış. En azından, gelişmelere fazla iyimser yaklaşmış, bardağın genellikle dolu tarafına bakmışız. (En azından ben böyle yapmaya çalıştım) Gerçeklerle yüzleşmek için dünü yaşamamız gerekiyormuş zira ne konuşmuş, nasıl konuşmuş olurlarsa olsunlar, saatler süren bir MGK toplantısı kesinlikle hayra alamet değildir.

Dün itibariyle hayli çetin bir döneme girdiğimiz tartışılmaz. Hatta bu sürecin daha Ergenekon soruşturmaasının ilk adımlarıyla başlamış olduğunu, dünse çok kritik bir eşiğin geçildiğini de söyleyebiliriz. Şimdilik “30 Haziran süreci” olarak adlandırabileceğimiz bu yeni dönemin simgesinin “İrtica ile mücadele eylem planı” olduğu muhakkak. TSK ile hükümet bu konuda tamamen zıt yaklaşımlara sahip. Örneğin Org. Başbuğ “kağıt parçası”, Başbakan “belge” olarak tanımlıyor; askeri savcılık “sahte” olduğunu söylerken Ergenekon savcıları Albay Dursun Çiçek’i saatlerce sorgulayıp tutuklanmasını isteyebiliyorlar.

Geçtiğimiz yıllarda bir siyasi parti içerisindeki siyaset hocalarından bir laf işitmiştim. Kendilerinin peşine takılmayan bir gençlik grubunun tinerci çocuklar gibi iğrenç tipler olduğundan bahsediyordu mealen… Elbette ki bu kelimeleri kullanmıyordu ama söyledikleri o kapıya çıkıyordu. Büyük ihtimalle haftanın üç gününü lüks bir meyhanede gevezelik yaparak geçiren, çocuğunu koleje gönderen, solculuğu kokteyllerde “geçmişte cinselliğimizi yaşayamadık azizim” türü cümleler kurmaya indirgeyen bu kişi, öfkeli kara kuru gençlere fena halde gıcık kapmış olsa gerek.
Bu yazının sahibi kara kaşlı, kara gözlü, tamirhanelerde yetişmiş bir kişi değil. Hatta maddi temelleri açısından steril bir ortamda büyümüş bir kişi de olabilir… Ama burada önemli olan, solcu olmanın biraz da geldiği/var olduğu sınıftan kopma çabası olduğunu bilmektir. Hayatınız steril kalmış olsa da onu daha da sterilleştirme çabası içerisinde ya da bunu iyi bir şey gibi anlatarak solculuk yapmanız oldukça zordur.